Als ex collega kende ik de andere kant van Nico natuurlijk wel hoewel de boventoon toch  zijn scherp observerend vermogen en bijtende, sarcastische opmerkingen waren, waar we veel om gelachen hebben. Werken met Nico was nooit saai.
De verhalen over het voetbaltalent van zijn zoon Bob en het openluchtzwembad van Amstelveen, waar de chloorlucht als het ware uit het boek omhoog steeg, toonden zijn talent voor die andere, meer gevoelige kant al.
Nooit ziek geweest - vader Alzheimer, moeder afasie dat moet voor een woordenvirtuoos als hij is, nu extra hard aankomen. Nico op zoektocht naar zijn vader, een egocentrische man die graag in het middelpunt van de belangstelling stond. Karaktertrekken van zijn vader komen ook bij Nico boven als is het op een andere manier. Klaas vernederde Nico, zijn eigen kind. Zijn humor ging ten koste van Nico en deed hem pijn. In zijn columns kan Nico ook de spot met iemand drijven en tot de grond toe af branden, humor ten koste van een ander.
In het boek verwijten zij elkaar hetzelfde: in de belangstelling willen staan, steeds hetzelfde willen vertellen.  Klaas speelt de leukste thuis met onderbroekenlol, terwijl Nico, de professor volgens zijn vader, met woorden en scherp taalgebruik, de lachers op zijn hand krijgt.

Het boek is non fictie: de marmoleumvloer, nasi, de schuimbever van Vaticaanstad, de bakelieten radio’s van zijn vader, verhalen die Nico al smeuïg op het werk vertelde.
Hun humor irriteerde elkaar, wekte agressie bij elkaar op. Klaas, de domme man werd later (terecht) beantwoord met de bijtende repliek van Nico. Nico zijn humor was scherp observerend, subtieler, intelligenter.
Het hilarisch camping verhaal, het ontroerend maar ook komisch stukje over het kettinkje van Klaas en tot slot de aftakeling van zijn ouders. Zijn moeder, een pleaser, die dit later niet meer kon opbrengen.  Zijn duidelijk aanwezige vader, die er nooit echt was. Door hun ziekte zijn ze er nu al niet meer.
Dijkshoorns lachen, Dijkshoorns raken elkaar niet aan  Ook Nico had hier moeite mee, maar hij heeft wel de gave om dit “aanraken” met veel gevoel en knap verwoordend op papier te zetten. Een afrekening met zijn vader en een verwerking voor hem zelf. Een goed tragikomisch boek.